Korzystne wyniki tafamidisu w amyloidozie ATTR serca typu dzikiego

Opublikowane niedawno w New England Journal of Medicine wyniki badania klinicznego ATTR-ACT dowodzą skuteczności i bezpieczeństwa leczenia tafamidisem w amyloidozie transtyretynowej serca typu dzikiego (ATTRwt).

Korzystne wyniki tafamidisu w amyloidozie ATTR serca typu dzikiego

Amyloidoza TTR typu dzikiego (ATTRwt) dotyka najczęściej osób powyżej 60. roku życia, głównie mężczyzn. Mediana przeżycia wynosi 3,6 roku od diagnozy, a najczęstszą przyczyną śmierci jest niewydolność serca. Na poziomie molekularnym spowodowana jest przez tworzenie się nierozpuszczalnych złogów amyloidu złożonego z transtyretyny, białka występującego prawidłowo w formie tetrameru. Badany lek firmy Pfizer – tafamidis – wiąże się z transtyretyną, stabilizując ją, co zapobiega dysocjacji tetrameru i powstaniu amyloidu.

Przeprowadzone wcześniej badanie fazy II prowadzone metodą otwartej próby z udziałem 31 pacjentów wykazało, że tafamidis w dawce 20 mg na dobę stabilizował transtyretynę i miał akceptowalny profil bezpieczeństwa. Z kolei jednoośrodkowe, nierandomizowane, retrospektywne badanie wykazało związek między tafamidisem i wydłużonym czasem przeżycia lub czasem do przeszczepu serca.

W wieloośrodkowym, międzynarodowym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu III fazy ATTR-ACT (NCT01994889) wzięło udział 441 pacjentów z kardiomiopatią związaną z amyloidozą ATTR typu dzikiego. Chorych zrandomizowano w stosunku 2:1:2 do ramion z 80 mg tafamidisu, 20 mg tafamidisu lub placebo przyjmowanymi dziennie. Po 30 miesiącach leczenia oceniono ogólną śmiertelność oraz częstość hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych. Głównymi drugorzędowymi punktami końcowymi badania była zmiana wyniku wyjściowego 6-minutowego testu marszowego oraz wyniku kwestionariusza kardiomiopatii Kansas (KCCQ-OS) po 30 miesiącach leczenia, gdzie wyższe wartości oznaczały lepszy stan zdrowia.

Badanie spełniło zarówno cele pierwszo-, jak i drugorzędowe. Wyniki analizy wykazały, że tafamidis był związany z niższą śmiertelnością całkowitą (29,5%) niż placebo (42,9%) i niższą częstością hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych – przy ryzyku równym 0,48 rocznie, w porównaniu z 0,70 rocznie w grupie z placebo. W grupie pacjentów po 30 miesiącach leczenia tafamidisem rzadziej pogarszał się też wynik 6-minutowego testu marszowego i kwestionariusza KCCQ-OS w stosunku do grupy kontrolnej. Częstość występowania i rodzaje zdarzeń niepożądanych były podobne w obu grupach.

Podsumowując, tafamidis pozytywnie wpływał na przeżywalność i znacząco opóźniał pogorszenie sprawności funkcjonalnej i jakości życia. Powyższe wyniki wskazują, że leczenie tafamidisem jest skuteczną terapią u pacjentów z kardiomiopatią ATTRwt.

Zobacz całą publikację:

Maurer MS, Schwartz JH, Gundapaneni B, Elliott PM, Merlini G, Waddington-Cruz M, Kristen AV, Grogan M, Witteles R, Damy T, Drachman BM, Shah SJ, Hanna M, Judge DP, Barsdorf AI, Huber P, Patterson TA, Riley S, Schumacher J, Stewart M, Sultan MB, Rapezzi C; ATTR-ACT Study Investigators. Tafamidis Treatment for Patients with Transthyretin Amyloid Cardiomyopathy. N Engl J Med. 2018; 379: 1007-1016.