Amyloidoza TTR typu dzikiego (ATTRwt) dotyka najczęściej osób powyżej 60. roku życia, głównie mężczyzn. Mediana przeżycia wynosi 3,6 roku od diagnozy, a najczęstszą przyczyną śmierci jest niewydolność serca. Na poziomie molekularnym spowodowana jest przez tworzenie się nierozpuszczalnych złogów amyloidu złożonego z transtyretyny, białka występującego prawidłowo w formie tetrameru. Badany lek firmy Pfizer – tafamidis – wiąże się z transtyretyną, stabilizując ją, co zapobiega dysocjacji tetrameru i powstaniu amyloidu.
Przeprowadzone wcześniej badanie fazy II prowadzone metodą otwartej próby z udziałem 31 pacjentów wykazało, że tafamidis w dawce 20 mg na dobę stabilizował transtyretynę i miał akceptowalny profil bezpieczeństwa. Z kolei jednoośrodkowe, nierandomizowane, retrospektywne badanie wykazało związek między tafamidisem i wydłużonym czasem przeżycia lub czasem do przeszczepu serca.
W wieloośrodkowym, międzynarodowym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu III fazy ATTR-ACT (NCT01994889) wzięło udział 441 pacjentów z kardiomiopatią związaną z amyloidozą ATTR typu dzikiego. Chorych zrandomizowano w stosunku 2:1:2 do ramion z 80 mg tafamidisu, 20 mg tafamidisu lub placebo przyjmowanymi dziennie. Po 30 miesiącach leczenia oceniono ogólną śmiertelność oraz częstość hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych. Głównymi drugorzędowymi punktami końcowymi badania była zmiana wyniku wyjściowego 6-minutowego testu marszowego oraz wyniku kwestionariusza kardiomiopatii Kansas (KCCQ-OS) po 30 miesiącach leczenia, gdzie wyższe wartości oznaczały lepszy stan zdrowia.
Badanie spełniło zarówno cele pierwszo-, jak i drugorzędowe. Wyniki analizy wykazały, że tafamidis był związany z niższą śmiertelnością całkowitą (29,5%) niż placebo (42,9%) i niższą częstością hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych – przy ryzyku równym 0,48 rocznie, w porównaniu z 0,70 rocznie w grupie z placebo. W grupie pacjentów po 30 miesiącach leczenia tafamidisem rzadziej pogarszał się też wynik 6-minutowego testu marszowego i kwestionariusza KCCQ-OS w stosunku do grupy kontrolnej. Częstość występowania i rodzaje zdarzeń niepożądanych były podobne w obu grupach.
Podsumowując, tafamidis pozytywnie wpływał na przeżywalność i znacząco opóźniał pogorszenie sprawności funkcjonalnej i jakości życia. Powyższe wyniki wskazują, że leczenie tafamidisem jest skuteczną terapią u pacjentów z kardiomiopatią ATTRwt.
Zobacz całą publikację: