Wśród najczęstszych arytmii w tej grupie pacjentów wyróżniamy migotanie przedsionków, arytmie komorowe, bradyarytmie wynikające z zajęcia dróg przewodzenia w sercu oraz nagłą śmierć sercową. Niestety brakuje dokładnych danych dotyczących częstości występowania arytmii i jej następstw u pacjentów hospitalizowanych z powodu amyloidozy serca (CA). Autorzy cytowanej pracy skupili się na dokładnym przedstawieniu skali problemu.
Badacze zebrali dane dotyczące 5585 pacjentów hospitalizowanych z powodu CA, w wieku powyżej 18 lat, z bądź bez współwystępującej arytmii podczas pobytu w szpitalu. Badanie miało charakter retrospektywny i objęło hospitalizacje z lat 2016-2017. W całej grupie 2020 pacjentów miało stwierdzoną arytmię, natomiast 3565 pacjentów było wolnych od tego powikłania. Hospitalizacje z powodu CA były częstsze wśród starszych pacjentów. W grupie CA z arytmią 54,5% chorych miało powyżej 75 lat, podczas gdy w grupie CA bez arytmii już tylko 41,6% (p < 0.0001). Arytmia występowała częściej u mężczyzn (61,6% w grupie CA z arytmią, 46,6% w grupie CA bez arytmii, p < 0.0001). Wykazano również istotne różnice pomiędzy grupami pod względem częstości występowania chorób współistniejących. W grupie CA z arytmią pacjenci częściej mieli inne choroby, takie jak: niewydolność serca (63,4% vs 24,3%, p < 0.0001), wstrząs kardiogenny (8,4% vs 1,1%, p < 0.0001), wady zastawkowe serca (14,6% vs 5%, p < 0.0001), przebyty zawał serca (8,4% vs 3,1%, p < 0.0001), choroby naczyń obwodowych (4,7% vs 2,8%, p = 0.0002), nadciśnienie płucne (3,2% vs 0,7%, p < 0.0001) oraz przewlekłą chorobę nerek (35,4% vs 24,9%, p < 0.0001). Następnie wykonano analizę w parach osób z grupy CA z arytmią i grupy bez arytmii z wykorzystaniem wskaźnika skłonności (ang. propensity score-matched analysis). W tym celu wzięto po 1405 hospitalizacji z każdej z grup do analizy i wykazano różnice na poziomie <10% dla każdej wyżej wymienionej zmiennej.
Wykazano ponadto, że śmiertelność wśród pacjentów z grupy CA z arytmią była wyższa w porównaniu do grupy bez arytmii (13,9% vs 5,3%, p < 0.0001). Wśród najczęściej występujących arytmii w pierwszej grupie wyróżniono migotanie przedsionków (72,2%), częstoskurcz komorowy (14,9%), trzepotanie przedsionków (9,6%), częstoskurcz nadkomorowy (7,5%) oraz migotanie komór (1,8%). Przedstawione różnice miały swoje odzwierciedlenie w długości hospitalizacji (6 dni vs 5 dni, p < 0.001) oraz kosztach opieki medycznej ($15 086 vs $12 219, p = 0.001). Ponadto należy dodać, iż w grupie CA z arytmią wystąpienie migotania przedsionków wiązało się z wtórnymi powikłaniami, takimi jak zaostrzenie niewydolności serca (32,38% vs 24,91%, p < 0.0001).
Migotanie przedsionków, które było najczęściej stwierdzaną arytmią, wynika z postępującego odkładania się włókien amyloidu w ścianie przedsionków oraz komór. Następnie, w wyniku remodellingu ściany komór dochodzi do upośledzenia ich rozkurczu oraz zwiększonego ciśnienia napełniania. Zjawisko to predysponuje do powiększania się przedsionków, co z kolei skutkuje zaburzeniem przewodzenia w ich obrębie. Warto wspomnieć, że beta-blokery oraz antagoniści kanałów wapniowych są zazwyczaj źle tolerowanymi lekami w grupie pacjentów z CA z powodu ich negatywnego efektu chronotopowego. Wynika to z faktu, że u tych pacjentów zwiększenie częstości pracy serca kompensuje zmniejszony rzut serca wynikający z rozwoju kardiomiopatii restrykcyjnej. Z tego właśnie powodu w tej grupie pacjentów preferowaną strategią w leczeniu migotania przedsionków pozostaje ablacja, a nie kontrola częstości rytmu komór.
Z przedstawionego badania wynika, że arytmie u pacjentów z CA prowadzą do zwiększonej śmiertelności, zaostrzenia ostrej niewydolności serca, wydłużenia czasu hospitalizacji oraz zwiększenia kosztów opieki medycznej. Ponadto, migotanie przedsionków było najczęstszą arytmią stwierdzaną w grupie pacjentów z CA, co zostało również potwierdzone w innych pracach.