Główny cel diagnostyki to wykrycie depozytów amyloidu w tkankach na podstawie badania bioptycznego (pobranie tkanki za pomocą specjalnej igły). Najłatwiej materiał do badania uzyskać z biopsji tkanki tłuszczowej skóry brzucha. Jest to zabieg bezpieczny, wykonywany w znieczuleniu miejscowym, w warunkach ambulatoryjnych (nie jest konieczny pobyt w oddziale szpitalnym). Można też wykonać biopsję błony śluzowej jamy ustnej czy odbytnicy, a także narządów podejrzanych o nacieczenie amyloidem, na przykład nerek. Jednak niektóre organy, jak serce, bardzo rzadko są badane w ten sposób z uwagi na wysokie ryzyko powikłań przy zabiegu.
Organem krytycznym, czyli takim, którego zajęcie jest najważniejsze dla ustalenia rokowania i wyboru leczenia amyloidozy, jest mięsień serca. Innym ważnym narządem są nerki. Im bardziej zajęte są ważne dla życia narządy, tym większe zaawansowanie choroby
Amyloidozy można i powinno się leczyć, jednak postępowanie jest zależne od podtypu choroby. W przypadku amyloidozy AA należy zwalczać stan zapalny, który spowodował jej rozwój. W amyloidozie AL leczeniem z wyboru jest chemioterapia, na temat której więcej informacji zamieszczono poniżej. Nie wolno zapominać o leczeniu wspomagającym – bardzo ważnym we wszystkich typach schorzenia, nakierowanym na ochronę funkcji uszkodzonych narządów.
W ostatnich latach pojawiło się wiele nowych leków, które zmieniły diametralnie przebieg szpiczaka. Większość z nich jest badana również w amyloidozie AL. Kilka ośrodków w Polsce również uczestniczy w takich badaniach. Dlatego pacjenci, na różnych etapach choroby, mogą otrzymać propozycję uczestnictwa w badaniu klinicznym.
Leczenie bólu, neuropatia obwodowa, zaburzenia smaku, nudności i wymioty, zaparcia, wypadanie włosów, niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia i granulocytopenia, alergie i nadwrażliwość na leki.
Informacje nt. diety, suplementów diety, szczepień, używek. Praca, sport i pozostałe aktywności.