Dr Paolo Milani z Amyloidosis Research and Treatment Center w Pavi, omawia najnowsze postępy w leczeniu amyloidozy łańcuchów lekkich (AL), komentując rolę daratumumabu i daratumumabu, cyklofosfamidu, bortezomibu i deksametazonu (daraCyBorD) u pacjentów ze świeżo rozpoznaną i zaawansowaną chorobą. Wywiad ten miał miejsce podczas 28. Kongresu Europejskiego Towarzystwa Hematologicznego (EHA) 2023 we Frankfurcie w Niemczech.
Amyloidoza AA to jednostka kliniczno-patologiczna, w której dochodzi do zewnątrzkomórkowego odkładania przede wszystkim białka surowiczego amyloidu A (SAA), będącego białkiem ostrej fazy. Choroba zwykle dotyka całego organizmu, znacznie rzadziej występuje miejscowo. Ze wszystkich narządów amyloidoza AA najczęściej zajmuje nerki i stanowi około 40% przypadków amyloidozy nerkowej. Precyzyjna częstość występowania amyloidozy AA jest nieznana, ale szacuje się, że wynosi około 1-10 przypadków na milion osobolat.
Amyloidoza łańcuchów lekkich (AL.) jest chorobą klonalną wywodzącą się z komórek plazmatycznych o niskim indeksie proliferacyjnym, które wytwarzają immunoglobuliny tworzące następnie włókienka amyloidowe odkładane pozakomórkowo w ważnych dla życia narządach. Najczęściej amyloidogennym wolnym łańcuchem lekkim jest łańcuch λ.
Zapraszamy do obejrzenia wywiadu z dr Efstathios Kastritis z University of Athens School of Medicine, Grecja, który przedstawia wyniki II fazy trwającego badania EMN 27 (NCT04617925), oceniającego skuteczność i bezpieczeństwo belantamabu mafodotyny w monoterapii u pacjentów z nawrotem/opornością na leczenie (R/R) amyloidozy AL. Dotychczasowe wyniki badania wskazują wysoką skuteczność stosowania tego leku u pacjentów z amyloidozą R/R AL, w tym do częściowych i całkowitych odpowiedzi. Niemniej jednak leczenie to wiązało się z dużą częstością występowania keratopatii. Rozmowa została zarejestrowana podczas 64th ASH Annual Meeting and Exposition w Nowym Orleanie.
Amyloidoza jest chorobą wynikającą z odkładania się w przestrzeniach pozakomórkowych złogów amyloidu, co w przypadku zajęcia serca może prowadzić do rozwoju kardiomiopatii restrykcyjnej i w konsekwencji do śmierci.
Wrodzona amyloidoza transtyretynowa (amyloidoza ATTRv) jest chorobą dziedziczoną autosomalnie dominująco spowodowaną mutacją punktową w obrębie genu kodującego transtyretynę (TTR). Białko TTR, po wyprodukowaniu w wątrobie, ulega nieprawidłowemu sfałdowaniu i następnie odkłada się w formie fibryli amyloidu w organach docelowych (głównie sercu i obwodowym układzie nerwowym).
Zapraszamy do obejrzenia wywiadu z dr Efstathios Kastritis z University of Athens School of Medicine, Grecja, który opisuje II fazę trwającego badania AQUARIUS, które ocenia skuteczność daratumumabu z bortezomibem, cyklofosfamidem i deksametazonem (D-VCd) u pacjentów z nowo zdiagnozowaną amyloidozą łańcuchów lekkich (AL) (NCT05250973). Rozmowa została zarejestrowana podczas 64th ASH Annual Meeting and Exposition w Nowym Orleanie.
Zastosowanie wysokodawkowanego melfalanu z następczym autologicznym przeszczepieniem komórek krwiotwórczych (autoHSCT) jest skutecznym leczeniem u wybranych pacjentów z amyloidozą łańcuchów lekkich (amyloidozą AL). Obecnie około 20-25% wszystkich chorych kwalifikuje się do tej procedury. Pierwsze autotransplantacje były wykonane w roku 1994 i od tamtego czasu są szeroko stosowane na świecie w leczeniu amyloidozy AL.
Amyloidoza serca (CA) to inwazyjna kardiomiopatia spowodowana gromadzeniem się nieprawidłowych złogów amyloidu, która może prowadzić do rozwoju niewydolności serca lub zaburzeń przewodzenia. W większości przypadków rozpoznanie CA stawiane jest z opóźnieniem, co ogranicza możliwości leczenia. Opracowanie wczesnych biomarkerów CA skutecznie poprawi wyniki leczenia pacjentów. Peptyd natiuretyczny typu B (BNP) jest hormonem wydzielanym przez monocyty. Bierze udział w utrzymaniu homeostazy w zakresie ciśnień i objętości krwi krążącej. N-końcowy propeptyd natiuretyczny typu B (NT-proBNP) to fragment czynnego BNP, wydzielany przez kardiomiocyty. Wykazano korelację pomiędzy stężeniem łańcuchów lekkich i NT-proBNP. W związku z tym może być wykorzystywany jako biomarker amyloidozy. Celem poniższej metaanalizy była ocena wartości diagnostycznej, specyficzności oraz czułości NT-proBNP w CA.
Zapraszamy do wysłuchania wykładu Prof. Krzysztofa Jamroziaka na temat rzadkich dysprazji plazmocytowych, jakimi są amyloidoza łańcuchów lekkich i zespół POEMS. Materiał został zarejestrowany podczas konferencji: Polska Szkoła Hematologii – Sesja Wiosenna w dniu 21 marca 2023 r.
Niedobór czynnika X (FX) często występuje u pacjentów z amyloidozą łańcuchów lekkich (amyloidozą AL) jednak znaczenie kliniczne tego zjawiska nie zostało dotychczas dogłębnie zbadane. Dodatkowo wiadomo, że krwawienia o różnym nasileniu są wpisane w obraz kliniczny pacjenta z amyloidozą AL. Za zwiększoną częstość krwawień w tej chorobie może odpowiadać odkładanie się włókien amyloidu w ścianie naczyń, zredukowana aktywność czynników krzepnięcia, dysfibrynogenemia, hiperfibrynoliza, obecność inhibitorów trombiny oraz dysfunkcje płytek krwi.
W leczeniu chorób hematologicznych dokonuje się ogromny postęp, wciąż jednak jednym z największych wyzwań pozostają rzadkie choroby hematologiczne o agresywnym przebiegu, do których właściwego rozpoznania i leczenia niezbędna jest czujność pacjenta i lekarzy wielu specjalności, ale również dostęp do odpowiedniej diagnostyki i skutecznego leczenia. Do takich chorób należą m.in. chłoniak z komórek płaszcza i amyloidoza łańcuchów lekkich (amyloidoza AL).
Amyloidozę łańcuchów lekkich (AL) charakteryzuje odkładanie się złogów amyloidu w tkankach i narządach. Skaza krwotoczna jest jednym z objawów choroby. Jej manifestacją kliniczną mogą być łagodne krwawienia skórno- śluzówkowe, jak również ciężkie, zagrażające życiu krwotoki. Ten stan odzwierciedlają nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych, w tym wydłużony czas krzepnięcia i/lub zmniejszona aktywność czynników krzepnięcia.
Zajęcie serca w amyloidozie łańcuchów lekkich (AL) występuje pod postacią kardiomiopatii restrykcyjnej, której konsekwencją są zastoinowa niewydolność serca i arytmie. Uważa się, że stopień zajęcia serca na początku choroby jest najważniejszym czynnikiem prognostycznym wyników leczenia. Mediany przeżycia nieleczonych pacjentów z towarzyszącym ciężkim zajęciem serca vs bez wynoszą odpowiednio < 1 roku oraz 8 lat. Jedna trzecia wczesnych śmierci (w ciągu 90 dni od postawienia diagnozy) wynika z amyloidozy serca.
Zapraszamy do obejrzenia wywiadu z dr Naresh Bumma z The Ohio State University Comprehensive Cancer Center, Columbus w USA, który podkreśla znaczenie zaangażowania multidyscyplinarnego zespołu (MDT) w spersonalizowanym leczeniu pacjentów ze szpiczakiem plazmocytowym i amyloidozą. Wywiad ten miał miejsce podczas 64. kongresie ASH Annual Meeting and Exposition w Nowym Orleanie.
Kardiomiopatia transtyretynowa (ATTR-CM) jest coraz częściej rozpoznawaną postępującą i potencjalnie śmiertelną chorobą serca spowodowaną nagromadzeniem się w jego obrębie transtyretyny (TTR). Występuje w postaci dziedzicznej (ATTRv) lub dzikiej (ATTRwt). Pierwszymi objawami rozwoju ATTR-CM mogą być arytmie przedsionkowe i incydenty zatorowe. Przede wszystkim rozpoznawane jest migotanie przedsionków (AF). Występuje ono u 43-67% pacjentów z ATTRwt. Zaobserwowano, że u chorych z ATTR-CM często stwierdza się obecność skrzeplin wewnątrz przedsionków serca, w tym u osób z prawidłowym rytmem zatokowym. Utrudnia to identyfikację odpowiednich kandydatów do rozpoczęcia leczenia przeciwkrzepliwego.